Afscheid burgemeester Rombouts in laatste raadsvergadering

Printerversie
Gepubliceerd op: 28-09-2017 | Gewijzigd op: 29-09-2017
In een bjjzondre raadsvergadering waar ook oud wethouders en voormalig raadsleden bij aanwezig waren, en ook  ook oud-commissaris der Koningin en tevens ere-burger van de stad, Frank Houben en echtgenote Monique Houben-van Lanschot, nam burgemeester Ton Rombouts na enkele redevoeringen van odner meer de nestor van de raad Paul van der Krabben en burgemeester van Oss Wobine Buijs, als vice voorziter van Agrifood Capital, zelf ook met een soms voebare emotionele rede afscheid van zijn 'geliefde en gezellige Bourgondische stad' Den Bosch.
En als waarschuwing: 'daar ligt zelfs genoegzaamheid op de loer, maar waar u ook eens het stadsbestuur van repliek mag dienen of gewoon tegen spreken*'.

Tot slot deed Rombouts ook een oproep aan allen gericht. Die oproep sloot aan  bij de sfeer van barmhartigheid, een aspect waar stadschroniqueur Eric Alink in zijn woorden aan Rombouts gericht, naar verwees.
Rombouts zei: "Toon zelf eens de moed en lever een bijdrage aan het samen leven van onze mooie stad. Leg ook eens de lat hoog. Neem geen genoegen met de middelmaat. En blijf je dromen dromen zoals ik als jongen ook mijn droom had*,' aldus Rombouts.

*Zie onderaan voor volledige toespraak burgemeester Ton Rombouts.
 
Het portret voor de ere galerij in het stadhuis.

foto's © paul kriele, 28 september 2017.
...................................................................................................
Burgemeester Ton Rombouts en echtgenote
Marijke met de beeldend kunstenaar Fred Schley. 

De nestor van de raad,  deze avond plaatsvervangend voorzitter, Paul van der Krabben opende met een welkom deze bijzondere raadsvergadering.
 Ik heet u allemaal van harte welkom op deze bijzondere raadsvergadering van onze mooie gemeente ’s Hertogenbosch de Hoofdstad van Brabant.


Uit presentatie door Paul van der Krabben: een
plaatje uit 1996 waarop de plaatsvervangend burgemeester
Joke van der Beek de 45 -jarige Rombouts de ambtsketen omhangt.

..........................................................................................................................

Deze vergadering staat geheel in het teken van het afscheid van onze burgemeester, Ton Rombouts, die maar liefst 21 jaar voorzitter van deze raad is geweest. Uiteraard dus een bijzonder welkom voor Ton zelf, zijn vrouw Marijke, zijn kinderen met partners (dochter)Steffie en Maarten, (dochter) Merel en Bernard ( zoon) Rogier en Aimee andere familieleden en vrienden. 

Gezin Rombouts  met aanhang.

foto uit uit power point presentatie
Paul van der Krabben.

........................................................................................

Eveneens een hartelijk welkom voor onze ereburger Frank Houben, voor Commissaris van de Koning, Wim van de Donk en voor raadsleden en wethouders van Den Bosch.

Afscheid nemen, daar zit altijd iets weemoedigs. in, zeker als het na zo’n lange periode is. Afscheid nemen is een deur openen naar de toekomst. Daarom wordt dit vooral een feestelijke bijeenkomst, want er is veel om met genoegen en plezier op terug te kijken. 


Plaatjes uit de presentatie van Paul van der Krabben waarin de gastvrijheid naar asielzoekersen zijn
inzet voor verblijf  [Keniaanse jongen Brandon],
het jeugdontbijt en de gesprekken van
Rombouts over kinderarmoede tot uiting  komen. 

Bij de laatste foto rechts merkte Van der Krabben
op:  'Je kunt zien dat Rombouts nog geen
opa is anders was hij wel door de knie
ën gezakt...'.


Vervolg verslag afscheid Rombouts in Bestuurscentrum

Behalve een portret voor de galerij in het stadhuis [in opdracht van de gemeente] ontving Rombouts ook de goudem  penning van de stad 's-Hertogenbosch. Eerder was de burgemeester in zijn loopbaan al de Gouden Jeroen Boschpenning uitgereikt en werd hij tot Officier in de orde  van Oranje Nassau benoemd.

.........
 Met deze penning werd Rombouts
ere burger van de stad 's-Hertogenbosch.
Links: De nestor van de
Raad Paul van der Krabben. 

 
 De gouden penning van de stad 's-Hertogenbosch.
foto's © paul kriele, 28 september 2017.
................................................................................................................. 

Toespraak burgemeester Ton Rombouts in het Bestuurscentrum op
de bijzondere raadsvergadering rond zijn  afscheid als burgemeeter van de stad 's-Hertogenbosch. 

Van jongensdroom tot droom voor de stad.

Voor u staat: gelukkig mens

Bevoorrecht: 21 jaar burgemeester van deze mooie stad.

Had best nog wel “een poosje” willen zijn
maar denkend aan mijn collega van Amsterdam,
Eberhard van der Laan,
ben ik ongelofelijk dankbaar in goede gezondheid te vertrekken.


Zie ernaar uit om samen met mijn lieve Marijke
na een arbeidzaam leven van ruim 40 jaar
aan de derde fase van ons leven te mogen beginnen.


Natuurlijk valt het loslaten mij niet licht.
En doet het wat met mij om na 21 jaar
de baan van mijn leven 
in de stad van mijn leven
op te geven


Daarom heb ik aan de locoburgemeester gevraagd
het moment van overdracht van de ambtsketen
zo lang mogelijk uit te stellen.


Jan, fijn dat we dit pas zaterdagavond tegen middernacht doen..
…want…
Al op jonge leeftijd droomde ik ervan burgemeester te worden.
Waarschijnlijk is de kiem hiervoor gelegd
in mijn lagere schooltijd,
toen mijn vader de financiën van de gemeente Waspik beheerde
en mijn schoonvader er loco-burgemeester was.


Ik kwam toen regelmatig op het kleine raadhuis
en speelde in de tuin van de burgemeester,
de Bosschenaar Louis van Erp.


Ik herinner mij nog dat wij als kind  hem elk jaar
op Koninginnedag een aubade brachten.


Trok de ambtsketen toen al?
Ik weet het niet. Misschien onbewust.


Wat ik wel weet, is
dat ik tijdens mijn studietijd
aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen
bewust gekozen heb voor de specialisatie gemeenterecht.



En,
lid van de KVP werd,
uitzonderlijk in het toen zo “rooie” Nijmegen.


Daar is de ambitie om burgemeester te worden definitief ontkiemd.

Dat mij op 28-jarige leeftijd Wouw toevertrouwd werd
was achteraf gezien best wel een waagstuk.


Daar – in de jaren 80 – droomde ik ervan ooit nog eens burgemeester
van de hoofdstad van Brabant te worden.


Wat begon als een persoonlijke ambitie 
is in de loop der jaren verdiept tot een ambitie,
 - noem het een roeping -
om dienstbaar te zijn aan een stad en haar inwoners.


Mensen bemoedigen,
stimuleren,
uitdagen,
aan de hand nemen,
onder de arm nemen
of gewoon “er”  voor hen “zijn”.


Inhoud geven aan
wat Wim van der Donk zo mooi noemde
“de kunst van het samenleven”.


Hierbij heb ik mij
naar het voorbeeld van mijn ouders
laten drijven
door de zeven werken van Barmhartigheid.


Kent u deze nog?

Het spijzen van de hongerigen (1) en het laven van de dorstigen (2).
Vandaag de dag zo prachtig invulling gegeven door de vrijwilligers van de voedselbank.


Het kleden van de naakten (3): de kledingbank.

Het verzorgen van de zieken (4): de Zonnebloem, de Verwenzorg, Buddyhulp en de Vincentiusvereniging.

Het bezoeken van de gevangenen (5): de Stichting Exodus en het Buro-Nazorg

Het begraven van de doden (6)
en – oh zo actueel – het herbergen van de vreemdelingen (7).


Mijn ouders hebben ons voorgeleefd
al tijdens je leven
en niet pas na je pensionering
vrijwilligerswerk te doen,
maatschappelijke verantwoordelijkheid te dragen.


Je in te zetten voor goede doelen,
de charitas.


In hun traditie heb ik de afgelopen 21 jaar hier in ’s-Hertogenbosch,
zoveel als ik kon,
vrijwilligers bemoedigd en ondersteund.


Bedrijven aangesproken op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Het onderwijs uitgedaagd hun leerlingen niet uitsluitend op te leiden tot móndige,
maar ook tot móedige burgers.


En jongeren – in de woorden van Stéphane Hessel
– uitgedaagd ‘iets niet te pikken’
maar er dan óók ‘wat aan te doen’.


Van mondig naar moedig;
één letter anders,
maar een wereld van verschil.


Moed,
zo gevraagd in een tijd,
waarin zoveel angst en onzekerheid wordt gezaaid.


Onze steden en dorpen hebben behoefte aan een generatie die hoop en perspectief biedt.

Die opstaat tegen onrecht.

En opkomt voor vrede en gerechtigheid.

Veraf en dichtbij.

Ook in onze dorpen en wijken.

Nelson Mandela zei in 2005:
“Soms krijgt een generatie de kans om nobel te zijn.
“Jullie kunnen deze generatie zijn.”


Vrij naar deze grote wereldleider zeg ik:

“Soms krijgt een generatie de kans om moedig te zijn.
Jullie kunnen deze generatie zijn”.
 

Na afloop was er een toost in de Oranjegalerij. 
Het gezin Rombouts met de kinderen en de aanhang
Zoon Rogier [links] 
en de dochters Merel en Steffie en Bernard de man van Merel en  Rogier en Aimee. 

foto's © paul kriele, 28 september 2017.

Dames & heren,

Ik maak zaterdag ruimte voor een nieuwe generatie
en draag met een gerust hart deze ambtsketen aan mijn opvolger Jack Mikkers over.


U, gemeenteraadsleden, 
vraag ik hem ruimte en vertrouwen te geven,
zoals ook ik die gekregen heb.


Ik hoop dat mijn opvolger en U,
wethouders en raadsleden,
deze ambtsketen regelmatig blijven ‘lezen’ want,
deze bevat een boodschap voor ons,
voor u allen.


Vier schakels symboliseren door middel van dierenmotieven
de eigenschappen die een goed stadsbestuurder moet  bezitten.


De uil,
symbool van wijsheid,
roept ons op te vertrouwen op onze innerlijke wijsheid.
En ons niet laten leiden door angst of de waan van de dag.


De adelaar,
symbool van kracht, 
daagt ons,
daagt u uit om moedig te zijn.
Om te gaan staan voor wat echt belangrijk is.
En ‘nee’ te zeggen tegen wat dat niet is.


Het hert,
symbool van trouw,
betrouwbaarheid,
verzoekt ons trouw te blijven aan onze idealen en integer te zijn.


En tenslotte de pelikaan,
symbool van zorgzaamheid,
die ons er blijvend aan herinnert
zijn voorbeeld te volgen en zorgzaam te zijn.
Niet alleen voor onze eigen kinderen,
maar voor allen die kwetsbaar zijn.


Van dichtbij of van verre hierheen gevlucht.

 Dames en heren,
leden van de raad,


Ik begon met mijn jongensdroom om burgemeester te worden.
Sta mij toe te eindigen met een droom voor onze stad.
Het is mijn oprechte wens,
dat u de lat hoog blijft leggen
dat u grote dromen blijft dromen.

Zelfgenoegzaamheid ligt in deze gezellige
en Bourgondische stad al snel op de loer.
Houd elkaar scherp.
Neem geen genoegen met middelmaat.
Pak en creëer kansen.
Blijf grote dromen dromen.


U kunt het.
Den Bosch verdient het!


Ik ga afsluiten met woord van dank aan al diegenen
zonder wie ik niet had kunnen doen wat ik gedaan heb.


Ik dank U leden van de raad en al uw voorgangers voor de prettige samenwerking.

Het was een vreugde om met u samen te werken.
‘Never a dull moment’ .


Ik ben nooit,
maar dan ook nooit,
met tegenzin naar de raadsvergadering gegaan.


Ook al moet ik bekennen,
dat op menig zomeravond de verleiding groot was
om wanneer ik door de Lange Putstraat hierheen fietste,
ter hoogte van de Korte Putstraat,
af te stappen en voorrang te geven aan een biertje op één van de gezellige terrassen.


 Geachte raad,

Ik ben u zeer erkentelijk voor het eerbetoon dat u mij vandaag gebracht hebt.
Ik ben hier zeer mee verguld en dank u hartelijk.


Danken wil ik ook alle wethouders,
met wie ik heb mogen werken.


De wekelijkse vergaderingen van het college waren altijd
het bestuurlijke hoogtepunt in de week
waar wij onze zorgen konden delen,
en waar wij de lijnen voor de toekomst van onze stad uitstippelden.


Veel dank gaat ook uit naar al die toegewijde,
deskundige medewerkers met wie ik heb mogen samenwerken.


Een bijzonder woord wil ik hier richten tot u,
mijnheer de griffier,
en u mevrouw de gemeentesecretaris.


Dank voor jullie goede adviezen,
jullie loyale steun en niet te vergeten vriendschap.


Mijn dank gaat ook uit aan nadrukkelijk uit naar al diegenen van politie,
brandweer, regio, provincie, AgriFoodCapital,  GGD,  Openbaar Ministerie en vele andere organisaties en instellingen uit onderwijs, bedrijfsleven, sport en cultuur waarmee ik heb mogen samenwerken.
Samen hebben wij ‘s-Hertogenbosch een stukje veiliger, mooier, aantrekkelijker gemaakt.


 Tot slot richt ik mij tot jou, lieve Marijke. Mijn steun en toeverlaat  In goede èn in slechte dagen
En onze kinderen Merel, Steffi en Rogier.


Jullie vormen de basis van waaruit ik 21 jaar geleden gestart ben
en waarop ik nu ook weer met veel plezier terugkeer.
Ik dank jullie voor jullie onvoorwaardelijke steun.


Jullie wijze raad en nog veel meer daad
èn jullie enorme incasseringsvermogen
als publiek wéér eens voorging op privé
en al die andere dingen die ik hier nu maar niet noem want,


Dames en Heren,

“burgemeester-zijn doe je niet alleen”.




Terug naar boven