Kasteel Maurick: Eervol afscheid Cri Stellweg

Printerversie
Gepubliceerd op: 02-12-2006 Berlin bleibt doch Berlin,’ zong zaterdag 2 december 2006 Marlène Dietrich in de Orangerie van Kasteel Maurick bij het afscheid van de schijfster Cri Stellweg. Daarbij waren naast de familie, vele vrienden buren en relaties aanwezig om in de stemmigheid van het Bosch Mannenkoor en bij de klanken van Franse chansons, flamencomuziek en een Griekse ballad, op een ingetogen en respectvolle wijze de schrijfster en huismoeder uitgeleide te doen.  
 
Cri Stellweg
*Nijmegen, 22 maart 1922
+'s-Hertogenbosch, 26 november 2006.

 

Bij die gezangen en toespraken rees de gedachten aan het onsterfelijke van een uniek iemand ‘… met smaak, zorgvuldig, geïnteresseerd, creatief en humorvol’, zoals vriend Nico Knapper de omgang met Cri Stellweg omschreef en daarmee tegelijk een brief voorlas die Ton van Duijnhoven hem had meegegeven.
Onsterfelijk blijft zij in haar werk en door de verhalen ook voor haar [klein-]kinderen.
Kleindochter Babise de Laive-Paasman: ’In die verhalen voelden wij ons met ‘groom’ verbonden. Want voor haar stond vast dat er in het hiernamaals verder niets meer zou zijn. Grooms verhaal is nu teneinde. Daarom eindigt onze rol in haar verhaal dat we altijd weer kunnen herlezen.’

Ook de voormalige boekenhandelaar/uitgever Ad Heinen sprak met genegenheid, emotioneel over zijn buurvrouw, die, toen zij ouder was geworden, velen ‘hulptroepen’ om haar heen had geschaard. Heinen onthulde dat hij tien jaar geleden ook al een afscheidsrede had gehouden. Op dat moment sprak Cri Stellweg: ’Gib mir noch eine kleine Weile Zeit, ich will die Dinge so wie keine lieben. Heinen: ‘We weten nu wat liefde voor jou en ons betekent en dat je met ‘Dinge’ mensen hebt bedoeld. Voor ons was je een soort ijkpunt in ons leven.’
Een van de oprichters van D’66 -Sjef Imkamp- memoreerde over’ deze vrouw met dat broze lijf, dat zij als een standwerker D’66 heeft verdedigd. Voor zichzelf eiste zij -in haar laatste dagen - nog een restzetel op.'
 
Schoonzoon Huib van Leusden, sprak over Cri, die voor hem een moeder is geworden en leidde de samenkomst. In zijn IN memoriam plaatste hij zijn positie in haar levensloop als een leven dat bergen en dalen heeft gekend. Na de Volkskrant en D’66 volgde Frankrijk, de meest stabiele tijd van haar leven.
Na die buitenlandperiode keerde zij terug, omdat ze de actualiteit van Nederland miste. ‘Deze vrouw, die niet mijn moeder was, is voor mij een moeder geworden. Zij heeft voor haar kinderen iets onvergetelijks opgebouwd,’ aldus Huib van Leusden.

De uitgeefster van vijf van haar boeken en een luisterboek, Eva Cossee, ging in op de zakelijke gesprekken waarover Cri steeds zelf de regie in handen nam. Cossee las een fragment voor uit ‘Iedereen is tegenwoordig jonger dan ik’, waarin de gedenkwaardige zin staat, die ook op het bidprentje voorkomt: ‘Het is voor mijzelf volstrekt onbegrijpelijk dat ik er niet meer zal zijn’.
Dochter Jakomijn Schampers-Kersten was nog het meest kritisch over haar moeder. Ze kwam als jongste dochter in een gezin terecht, waar alles al geregeld was. ‘Aanvankelijk waren we er voor haar, later kwam het meer tot gesprekken,’ aldus Jakomijn die soms nerveus lacht om welke anekdoten ze wel en welke ze niet zal vertellen, zoals die over moeders huiskamer, die verdeeld werd door een scheidingswand, het ene deel voor de herinneringen en het andere voor haar spullen.’
Na afloop van de herdenking werd de eenvoudig vurenhouten kist met Cri Stellweg, die bedekt was met witte, gele en rode boeketten en bloemenslingers, door haar kleinkinderen weggedragen. Later die middag, na de condoléance, volgde in familiekring de ter aarde bestelling.   

Cri Stellweg overleden bericht van 26 november 2006.  
Zondagmiddag - 26 november 2006- kort na het middaguur is de schrijfster Cri Stellweg op 84-jarige leeftijd overleden. Ze was 'op', zegt haar dochter Scarlett, die aangeeft dat je tegenwoordig ook mag zeggen dat iemand door ouderdom is overleden.

Stellweg stond met name de laatste jaren bekend als een persoonlijkheid die aandacht vroeg en discussies opriep voor en over de ouderdom.
Haar laatste uitgave – al weer vier jaar geleden verschenen - was ‘Ontbijten doe je in je eentje’. Het beschrijft met zelfkritiek en op ironische wijze het vertrek [16 jaar geleden] van haar toenmalige man. Ook met de titels ‘Een graf van letters’ [1996], dat over de dood van haar man Fred en evenzo over de realiteit van het leven gaat en ‘Iedereen is tegenwoordig jonger dan ik’ [1998] geeft zij nog eens aan met welke vraagstukken zij als oudere bezig was. Haar eerste boek, dat velen roerden, was ‘Deze aarde verlaten’[1975]], dat het –zeker in die tijd -precaire aspect stervensbegeleiding raakt en nog wel van haar eigen broer.  

In haar beginjaren was Stellweg als journalist verbonden aan de Arnhemse Courant en gedurende 25 jaar [tot 1987] stond zij met haar columns voor de Volkskrant bekend als Saartje Burgerhart. Ook aan de bladen van de GDP, de Kampioen, het Vrije Volk en later de Avenue gaf zij geregeld haar bijdrage.
Het zou niemand verbazen als zij die laatste vier jaar nog met een nieuwe uitgave bezig was, want -zoals ze in een interview zei- ‘… een schreeuwende behoefte te hebben om mijn emoties te uiten. ‘En … ‘die zitten er verkapt nog veel in mij.’
Voor Cri Stellweg, die haar laatste levensjaren doorbracht in een hofje in de Bossche binnenstad, wordt aanstaande zaterdag 2 december 2006 in kasteel Maurick een herdenkingsdienst, met aansluitend de condoléance, gehouden. Daarna wordt Cri Stellweg, die in 1922 in Nijmegen werd geboren, in besloten familiekring begraven.

Terug naar boven