Literaire Manifestatie: schrijvers door DaniŽls aan de tand gevoeld

Printerversie
Gepubliceerd op: 18-03-2016 | Gewijzigd op: 19-03-2016
Onder leiding van de literair deskundige en evenzo pittige vragensteller die er soms ook wat humor over zijn repertoire gooide trok voor de pauze van de Literaire Manifestatie in TheateradParade een viertal schrijvers voorbij.
Dankzij deze Wim Daniëls, schrijver ,acteur en taalkundige gaf het viertal afwisselend en soms elkaar ondersteunend en bevestigend iets van hun schrijverstalent prijs.

Presentator Wim Daniëls

foto 's © paul kriele, 18 maart 2016.

De in Aarle Rixtel geboren Daniëls [*1954] begon met de vraag: Wat is je beste boek nadat hij eerst zelf vanaf -op grote affiches gepresenteerde schrijvers- hun meest actuele boek, had afgelezen.
Voor Daniëls is het boek van Hans Erich Nossack ‘Unmogliche Beweisaufname’ het beste boek.
Verderop werd aan de in het christelijke Barneveld geboren [1971] Tjitske Jansen gevraagd een eigen gedicht uit ‘Het moest maar eens gaan sneeuwen’ voor te lezen. Dat herinnert aan haar jeugd. Het staat stijf van kerkelijke regels en plichtmatigheden. ‘In die regio heb ik 18 jaar gewoond,’ reageert Tjitske veelzeggend. Daniels: ‘Dat boek was een enorm succes.’ [Verkoop 15.000 exemplaren]. Tjitske: ’Ik wil dat altijd relativeren. Het was geen bestseller, maar wel fantastisch hoe het is gegaan..’.

De vier schrijvers  vlnr: Bart van Loo, Peter Buwalda, Niña Weijers en Tjitske Jansen.

foto © paul kriele, 18 maart 2016.

Van Peter Buwalda’s debuut ‘Bonita Avenue’ verschenen 135.000 exemplaren, een enorme bestseller dus reageert Buwalda, die aanvankelijk journalist en redacteurwas bij achtereenvolgens diverse uitgeverijen. Maar Buwalda [*Blerick, 1971]schrijf ook columns waar de presentator niet genoeg van kan krijgen: ‘Ze zijn fantastisch onbevangen. Uiteraard wordt de auteur gevraagd er eentje voor te lezen. Het wordt een verhaal over Tommy Wierenga, wiens plaats hij inneemt als een aanbidster hem er op aanspreekt en in hem Wierenga herkent… . Het is precies zoals het gegaan is. Zo maak ik mijn columns meestal’. Het leidt tot komische verwarringen, eindigend met een selfie van Buwalda met ‘zijn’ aanbidster…

Tjitske Jansen
Tjitske Jansen.

foto © paul kriele, 18 maart 2016.

Tjitske wordt er op aangesproken dat ze dunne boeken schrijft. ‘’Ik verzoek je eens een dik boek te schrijven,’ zo begint Daniels met haar.
Tjitske: Ík schrijf meestal over mezelf. Over mijn eigen wereld.’
‘Ik kwam er laatst achter wat ik aan het doen ben. Steeds schreef ik:’ ik ben een meisje.. en elke alinea begon met ‘Ik ben een meisje..’. Ik ga ik terug naar een moment. Dat noem ik ‘Beschreven gebeurtenissen’. Daniels: ‘Toen ik dat boek las wilde ik er steeds meer over weten. Het is een boek met een rijke inhoud.’

De presentator richting Bart van Loo: ‘Bij jouw boeken gaat het nooit alleen over het onderwerp dat voor op het boek staat. Er komt een hele wereld omheen.‘
Bart, bekend van de ‘Frankrijktrilogie. :’ Ik wilde een alternatief boek schrijven over literatuur. Dat pakte ik aan met een trilogie van Reizen, eten en literatuur. Literatuur daar zitten prachtige kanten aan. ‘
‘Krijg je daar subsidie voor?’, vroeg Tjitske laconiek.
Het tekende de ontspannen sfeer rond en tussen de vier auteurs die op dat grote toneel gezeten waren aan een langgerekte tafel, waar water en wijn op stond. Maar als er water gevraagd en geschonken werd, ging er ook een slok wijn bij…..

Bart van Loo.

foto  © paul kriele, 18 maart 2016.

En van reizen stapte Bart over naar de Franse klassieken, waar zo bleek, hij een groot fan van is. ‘Dat zijn de kerels die de hedendaagse roman hebben uitgevonden,’ aldus Bart.
Bart van Loo schreef ook Napoleon, de Schaduw van de Revolutie en Chansons.

Het was tijd voor een muzikaal intermezzo van Maja van Asch en Bart Jacobs.

Maja van Asch en pianist Bart Jacobs.

foto © paul kriele, 18 maart 2016.

Tjitske Jansen
In de volgende 20 minuten draaide het om het antwoord op: ‘Hoe schrijft een schrijver? Tjitske: ‘Ik woon met meerden in een drie verdiepingen tellend huis met hoge plafonds. Het zijn balzalen. Ik heb altijd een writersbloc bij me en als ik genoeg drink en ik voel dat er tijd voor komt, dan lukt het me.
Mijn eerste boek..? Ik vond het echt een wonder dat er een boek verscheen.
Toen droomde ik ook teveel. Drank geeft je een soort gemakzuchtig gevoel. Je moest blijven schrijven. Ik kon niet zonder dat.’ Van Tjitkse kwam ook uit de prozabundel ‘Voor altijd voor het laatst’.

Niña Weijers
Niña Weijers.

foto © paul kriele, 18 maart 2016.

Niña [*Nijmegen, 1987]: Ik voel me hier een groentje aan tafel. Ik zit nu in een huis met drie verschillende bureaus In de tijd toen ik nog programmeur was bij een cultureel centrum werkte ik aan mijn eerste boek. Dat ging met horten en stoten. Maar toen ik eenmaal een plekje gevonden had in Berlijn kreeg ik binnen twee weken een totaal eigen ritme. Ik houd van koken. En doordat ik een Vlaams/Nederlandse schrijfwedstrijd had gewonnen kon ik dat ook volhouden.
Nu ben ik weer met schrijven begonnen. Dat gaat heel anders. Je hebt nog niet dat ritme. Ik werk graag in bed. Meteen als ik wakker word.
In Berlijn was een luxe situatie. Ik had inmiddels een redacteur ontmoet, Tilly Hermans. Zij had vertrouwen in me. Ze begeleidde ook Adriaan van Dis. Het is heel belangrijk dat je een redacteur hebt die je vertrouwt en zij jou. Het vormt een houvast.
Maar ze krijgt mijn verhaal pas als het klaar is, als ik alles heb opgelost. Ik Iever niets fragmentarisch in. Het moet klaar zijn.’
Nu vraag ik me af waarom zou ik een roman schrijven er zijn al zoveel manieren om een verhaal te schrijven. Waarom dan in een roman. Daar ben ik nu mee bezig.’ ‘..Het komt filosofisch over,’ reageert Daniels.
Van Niñna verscheen onder mee nog: ‘Write Now!’ en ‘De Consequenties ‘.

Peter Buwalda
Peter Buwalda.

foto 's © paul kriele, 18 maart 2016.

Peter Buwalda: ‘ Ik herken het wel. Ik ben een binnenvetter, die het eerst helemaal af wil hebben. Toen ik zelf redacteur was bij diverse uitgeverijen had ik met 40 auteurs te maken. Er was er niet eentje die op dezelfde manier werkte. Het lijkt nooit op wat een ander doet.
Ik schrijf elke dag van 8- 18.00.’ Maar Buwlada corrigeert zich kort erop. Dat wordt dus kwart over negen..
‘Ik lanterfanter wat Ik druk me 150 keer op. Ja in etappes natuurlijk. Ik zet veel muziek op. Eerst woonde ik in een klein huisje in Haarlem met een klein keukentje. Maar dankzij de royalties van Bonita Avenue kon ik met vriendin Susanne een huis in Amsterdam kopen. Daar heb ik de sfeer met onder meer dat keukentje van Haarlem naar overgebracht.
Daniels: ‘Je komt niet graag buiten..?’
‘Buwalda:’Ja dat klopt. Dus ik vertel maar rond dat ik nooit buiten kom ..’ Van Buwalda kwam uit: ‘Suzy, vindt van niet’ en van zijn columns uit de Volkskrant ‘Van mij valt niets te leren.’
Bart van Loo
Bart van Loo: ‘Ik ben een fictieschrijver. Dat betekent dat ik telkens een bibliotheek in duik. Met die informatie die ik inslik probeer ik vorm en inhoud aan elkaar te koppelen. Ik geloof in een concentratieroes door je uren te concentreren, aan tafel te blijven zitten en je voor je onderwerp te interesseren.’
Bart vertoefde vaak, zo vertelt hij in hotelkamers , in tentjes en in restaurants. Hij leest er ook een stuk voor uit een van zijn boeken.
Nu schrijf ik veelal thuis ik heb intussen een dochter van 17 maanden. Nu probeer ik een toon te vinden. Elk boek heeft een toon.’
Bart is bezig met een boek Bourgondiërs. De Bourgondiërs dat zijn degenen die de Nederlanders een hebben gemaakt. Ik wil de Nederlanders bekijken vanuit de Franss bril. Mijn dochter Clemence wil ik uitleggen wat [wie, red.] hun vader en hun moeder waren.
Bij elk boek heb ik een persoonlijk belang. Soms heb ik moeite een boek af te maken. Ik zoek naar iets origineels, net zo lang tot ik het heb en dan kan ik het script beëindigen.’

Tot zover de Literaire Manifestatie voor de pauze.


Terug naar boven