Grote belangstelling bij uitvaart Ted van de Mortel

Printerversie
Gepubliceerd op: 29-11-2014 | Gewijzigd op: 29-11-2014
Met een geestige toespraak, daarmee de karakters van vader Ted bevestigend, sloot Roderick van de Mortel de druk bezochte uitvaartdienst van zijn vader Ted, op zaterdagmiddag 29 november 2014 in de St. Cathrienkerk af.

Rond het laatste afscheid van Ted van de Mortel, die in de stad vooral bekend stond door zijn tijd als horecabaas [Parade en Bonne Mère] waren velen samengekomen: Vele [oud-] buurtbewoners, leden van de Harley Davidson club, vertegenwoordigers van het Bossche zakenleven, de Zwanenbroeders, de horeca en de markthandel en tal van [bestuurs-] leden van Bossche verenigingen en vele andere relaties van de familie Van de Mortel.

 





De Sint Cathriekerk
zaterdag 29 november 2014

Een overweldigende belangstelling voor de requiemmis rond Ted van de Mortel, die op 22 november 2014 op bijna 72-jarige leeftijd overleed.

 

De plechtige requiemmis in de bomvolle St. Cathrien, de meest sfeervolle Bossche kerk, werd opgeluisterd door enkele solisten van het Vocalisten Concours ism met de stichting Leucanthemum en met Sander van den Houten aan het orgel. De celebrant was- op uitdrukkelijk verzoek van Ted, die al ver van te voren zijn begrafenis had vastgelegd, kapelaan Patrick Kuis.
Kapelaan Kuis verwees naar de tijd dat Ted en Ingrid De Zoete Moeder als buurvrouw hadden. ‘Maria is juist onze hoop en toevlucht. Haar mantel mag een zakdoek zijn om onze tranen af te drogen,' sprak Kuis onder meer.






Drie kleinzonen van Ted en Ingrid die rond de baar de kaarsen aansteken. 
Rechts de celebrant van
de requiemmis, kapelaan Patrick Kuis.
 

In zijn ‘Woord van afscheid’ dankte Roderick de vele aanwezigen: ‘U bent met zovelen hier samen gekomen. Dat geeft ons zoveel kracht en steun. Mijn vader had zich nooit kunnen voorstellen dat de Cathrien zo vol zou kunnen zijn. \
Vader had al wel gezegd: met paus Franciscus en kapelaan Kuis gaat het met de Kerk de goeie kant op.'

'Vader had in het hospice in Veghel kunnen nadenken en alles geregeld rond de uitvaart en de crematie. De wijze waarop en de dingen waar hij bang voor was. Een pijnlijke dood hield hem erg bezig.
Dat had hij voor ons in een document vastgelegd voor het geval hij er niet meer zou zijn. een testament vol geestigheid, humor en zelfspot , met als titel ‘Wat te doen bij het verscheiden van Eduard’
en wat verscheiden is aldus vader: een korte dienst in de Kruiskerk!
‘Maar verder wilde vader geen geouwehoer…! ,
’ zo kwam in Rodericks toespraak tot uiting. ‘In die vastlegging had vader nadrukkelijk aangegeven dat ik iets moest zeggen,’ aldus Roderick die vaders leven in drie perioden indeelde. De jeugd én de tijd voor de Parade, zijn activiteit in de Horeca en de laatste periode tot zijn dood.

Teds jeugd
De eerste periode laat dat al zien dat Ted eigenzinnig was en niet altijd opvolgde wat hem thuis werd opgelegd. Dat werd met anekdoten onderstreept zoals het zogenaamd verloren petje dat hij niet graag droeg en daarom maar in de vijver bij het Vughtse raadhuis had gegooid, waarop men dacht dat Ted verdronken was… Het petje heeft ie dus nooit meer opgezet.
'Of ook dat hij niet graag bij het Vughtse gilde van mijn grootvader, Jan van de Mortel, voorop moest lopen. Aan al die poespas had vader een grote hekel.'


Gebeden en een toespraak werden gedaan, resp. door Jolanda van de Mortel-Moonen, kleinzoon Bill en Roderick van de Mortel, die aan de hand van Teds laatste document een geestige terugblik op zijn vaders leven hield. 
foto's © paul kriele, 29 november 2014.
----------------------------------------------------------

Vervolg afscheidsrede Roderick van de Mortel
'Ondanks al dat georganiseer koos vader zijn eigen weg. Zo ook bij zijn beroepskeuze. Niet in de lijn van zijn [groot-] vader als directeur van de Bossche Waarborg Maatschappij. Daar liet hij verstek gaan en verhuisde naar Amsterdam om een baan bij een boekenuitgeverij op te pakken. Want lezen is bij hem altijd de grote hobby gebleven.
Terug in Den Bosch leerde hij moeder- Ingrid vanRoosmalen- kennen. Deze krachtige vrouw was precies iets voor hem Mijn zus en ik noemen dat ‘bazig’.

Gastheerschap stak in de tweede periode van zijn leven boven alles uit.
Vader maakte van de Parade een unieke uitgaansgelegenheid. Het jazzcafé van de stad. Met optredens bijvoorbeeld van een Poolse band of The Dutch Swing Band. Daar stond hij dan in een driedelig pak achter het buffet.
Tot ‘avonds laat bleef hij om er alsnog de artiesten van het Casino te ontvangen, die in zijn zaak voor de late gasten nog een toegift speelden.

Er waren tal van situaties waarin hij zijn humor kwijt kon. Zoals kinderen fêteren op een chocoladebol en vooral aan diegenen die een wit pakje aan hadden. Dan zat er bij die traktatie geen bestekje bij en ook de servetjes waren op.….
Ook voor ons was dat een tijd van unieke momenten.
Want als ik jarig was kwamen de buren van de Parade mij feliciteren, onder wie ome Jan Bosmans en nog een ome Jan, tenminste zo noemden wij onze buurman mgr. Jan Bluyssen. Zij bleven mijn verjaardag vieren terwijl ik al lang in bed lag….






De dragers van Klopper en Kramer brengen de kist met Ted van de Mortel
naar de lijkwagen.
Rechts kapelaan Patrick Kuis
die op Teds uitdrukkelijk
verzoek de uitvaartdienst celebreerde.

Laatste levensfase
Maar de laatste fase in zijn leven werd hij met een slechte gezondheid geconfronteerd.
Toch waren er toen ook hoogtepunten zoals het behalen van zijn motorrijbewijs op zijn 50ste en het daarop aanschaffen van een Harley Davidson. Dat was voor hem zijn derde kind, die hij Archibald noemde en waarmee hij all over Europe reisde.
Het was een groot verdriet toen hij van zijn Harley afscheid moest nemen. Dat was het moment waarop hij een scoot mobiel aanschafte die hij stiekem opvoerde zodat er een groter bereik aan vast zat. Voor hem werd dat Archibald 2.

Wij kozen er voor om op zijn kist een plaatje met ‘Archibald 3’ te plaatsen.


Roderick tot slot
Vader stimuleerde. Motiveerde en corrigeerde ons. Maar dan wel door altijd vragen te stellen.
Hij was begaan met velen. Pijn deed het hem dat de grip op het leven hem uit handen gleed.
Zijn humor heeft hem tot de laatste adem niet in de steek gelaten.

Allen die hem gekend hebben zullen hem missen om wie hij was.
'
Dank & adieu.
---------------
foto's © paul kriele, 29 november 2014.

Terug naar boven