Serene uitvaart van Gé Rovers in nagenoeg volle St. Jan

Printerversie
Gepubliceerd op: 19-09-2018 | Gewijzigd op: 20-09-2018
Gé Rovers, die op 14 september 2018 op bijna 99-jarige leeftijd overleed, werd met een  serene eucharistieviering en begeleid door  ontroerende muziek van het ensemble Crescondo, uitgeleide gedaan.

Gé Rovers werd door pastor Robert van Aken in zijn welkom omschreven als levenslustig, een mooi mens, optimistisch, veerkrachtig, gelovig, ambitieus en altijd positief. 'Als hij binnenkwam, dan stond daar ook iemand.

Het was een man van wie je kon zeggen carpem diem, ofwel pluk de dag. Rovers: ‘Ik heb genoeg lichtpuntjes’.
Zijn taken in het onderwijs en als verkoper heeft hem gevormd', sprak de celebrant Van Aken, die met diaken Henk Deegen de dienst leidde. Gé hield van de St. Jan en met passie hield hij van zijn lieve vrouw Resi, die drie jaar geleden overleed’.

 

De baar met het ontzielde
lichaam van Gé Rovers, die de Sint Jan
werd binnengedragen door zes kleinkinderen.

Hieronder  Ensemble Crescendo met de mezzo-sopraan Janine Heuts-van den Wittenboer [l.] en Mwliani van Rensch-van den Akker [fluit] en Angelique Fischer-van den Akker viool. Aan het orgel speelde Ton Nagel.


foto's © paul kriele, 19 september 2018.

Welkom door oudste zoon Harrie

De  oudste zoon Harrie sprak namens zijn zus Mirjam en broers Marcel en Jeroen een welkomstwoord. Vader/opa die op 16 oktober 99jaar zoo zijn geworden, mag na zo’n mooi en rijk leven niet klagen. Bijna drie jaar na het overlijden van mijn moeder heeft vader zijn laatste zit gehad in zijn vertrouwde stoel. Zeg maar 1000 dagen heeft hij zonder mijn moeder moeten doen en dat heeft hij, optimist als hij is, goed gedaan. Wij zijn in de lijn voortgegaan zoals moeder voor vader zorgde. Dat was dus flink verwennen.

Onze dank gaat uit naar zoveel mensen die hem nog kleur gaven in zijn laatste jaren,vrienden en familie. Hij had niets te klagen en dat deed hij ook niet.

Geruisloos is hij van ons heen gegaan. Flinterdun was de overgang van leven naar dood.

In overleg met ons en het Ensemble Crescendo is, net zoals bij het overlijden van mijn moeder, de muziekkeuze gebeurt  waaronder  ook muziek waarbij vader op de vleugel speelde en zij zong,’ aldus sprak zoon Harrie. 

Hierna werd door de achterkleinkinderen  Dyla  en Marijn, begeleid door hun ouders Sander en Pauline Uitdehaag –Rovers en Marcel en Wilma Rovers-van der Linden het licht van de Paaskaars overgebracht op de kaarsen langs de baar.

Hierna klonk het lied van ’oude geliefden’ Les vieux amants’ van Jacques Brel, dat gezongen werd door de mezzo-sopraan Janine Heurts-van den Wittenboer en begeleid door  Meliani van Rensch–van den Akker [fluit] en Angelique Fischer-van den Akker [viool].  

  Door de achterkleinkinderen werd,  begeleid door
hun ouders, kaarsjes langs de baar aangestoken.

Ook legde Dyla tekeningen van de kinderen bij opa neer.

 


 foto's © paul kriele, 19 september 2018.
 
 

Overweging door Robert van Aken

In zijn overweging sprak Robert van Aken onder meer: ‘Gé Rovers leek bijna onsterfelijk door zijn sterke persoonlijkheid en  kenmerkende aanwezigheid en toch is ineens een icoon uit ons leven verdwenen. Maar zoals  kunstenaars en  wetenschappers voortleven reiken onze capaciteiten verder dan de dood. Zo is ook ‘onze Gé’ onsterfelijk voor zijn kinderen en werd hij de laatste jaren steeds meer ‘onze vader ‘ die ons een onsterfelijke indruk achter laat.’

In de herinneringen die dochter Mirjam en zoon Marcel  aan haalden stond het dagboek dat zij in het fietsenhok vond centraal. Daarin stond de periode in de Tweede Wereldoorlog vastgelegd  waarin vader kennis maakte met de in Aalten wonende, zijn aanstaande vrouw, Rési. Daar reed hij meteen na de bevrijding met zijn motor op af. Later zou hij zelfs  een krantenbaan als redacteur bij de Aalter courant aannemen om dichter bij haar te kunnen zijn..

Een dieptepunt in die periode was het overlijden van zijn oudste broer Harrie die bij de Willem van Oranjelaan door een granaat om het leven kwam. Dat was voor vader het meest tragische gebeurtenis die het schrijven van het dagboek even onmogelijk maakte.

'Na Resi’s dood is vader nooit ziek geweest. Hij voelde zich prima gezond,' vertelde Mirjam over de dag van de 13e september toen zij hem voor het laatst bezocht. ‘Of hij de honderd zou willen halen?’ Pa: ’De honderd is geen doel op zich.’ Elke dag proostte hij om 5 uur wijzend naar mama’s foto. Maar sigaren rookte hij al langer niet meer. Mirjam: ’Deze voorlaatste dag was exemplarisch voor zijn laatste jaren. Zijn leven was een sprookje ‘.

In de voorbede van schoonzoon Antoine Uitdehaag stond God en het Gods beeld voorop. ‘God, het eeuwig leven bestaat niet op aarde al kwam Gé Rovers een heel eind in de buurt. Dat wij hier lang en gelukkig kunnen leven is een staat van genade die we te weinig beseffen.
Laat ons die anderen, de vluchtelingen niet vergeten. Zij die lijden in armoede, onvrijheid en oorlog. Laten we, waar mogelijk, die ander met open armen ontvangen, zoals u doet God, waar en wie u ook bent’.

Zoon Sander Uitdehaag kwam met een ludieke tekst:

‘Zonder opa geen kleinkinderen en zonder kleinkinderen geen opa. Ik heb spannende verhalen van hem gehoord over de oorlog,  die in mijn beleving werd gevoerd om oma. Opa heeft oma uit de klauwen ..ja van wie..? .uit Aalten gehaald. De rest is geschiedenis en die zit hier in de kerk’. 
Termen als een gescheurde broek, taptoeages en Marokkaanse vriend gooide Sander door de kathedraal. Ze waren alleen voor ingewijden hilarisch. ‘Opa deinde moeiteloos weg met de tijd. Hij bespeelde zijn vleugel. Als een cartoon  vlogen de tonen door de lucht. Wijzend op de klok, wist hij voor zijn borrel de vijf moeiteloos te vinden.

Zo was opa, zo had hij oma lief.

Ik kreeg eens een verjaardagskaart, met daarop een aap die een ezel kust. Daarop schreef opa: ‘Aan Sander en Pauline. Doe maar als wij. Veel van elkaar houden.’  

Na de absoute. Zegende de celebranten de baar met water als teken van het kind zijn van God en met de wierook dat wij de tempel zijn van de H. Geest.

Vervolgens droegen de kleinkinderen de baar met het ontzielde lichaam van Gé Rovers de kerk uit.  

   ........
  De absoute door pastor Robert van Aken
en diaken Henk Deegen. Hierna droegen
de kleinkinderen de baar uit de Sint Jan
naar de gereed staande begrafenisauto
van Klopper Kramer.

........................................................................................

foto's   © paul kriele, 19 september 2018.


Terug naar boven