Van jongs af aan al dierenliefhebber

Printerversie
Gepubliceerd op: 18-11-2026 | Gewijzigd op: 18-11-2026
Van jongs af aan al dierenliefhebber
Ik kreeg in mijn jeugdjaren als meest drukke zoon [ADHD] vaak iets extra’s. Bijvoorbeeld een gitaar of een kaartje voor de film in het Paschalishuis in de Kogelbloemstraat of in het Concertgebouw.
Omdat ik gek was op dieren zijn in mijn jeugdjaren heel wat twee-en viervoeters langs gekomen. Zo lieten mijn ouders toen ik al niet meer zo heel jong was en nog op het lyceum zat, in de tuin een volière bouwen. Daar kwamen enkele parkieten in die ik al lang in een kooitje had  gehouden, aangevuld met een roodkuifkardinaal.
Voor die tijd had mijn zus Jeanne al eens een klein zwart katje opgevangen. Maar mijn ouders waren aanvankelijk nog niet zo dier vriendelijk en lieten ongezien per ongeluk de poort open staan.. Einde avontuur voor mijn jongste zus. Mij werd vaak, als ik mijn examen voor het lyceum zou halen een hond beloofd. Dat verhaal eindigde op dat moment toen ik meteen na de HBS in dienst moest…
Paultje Kriele vier jaar
spelend met poesje
van de buren....

foto © 1949.

Om bij Jeanne terug te komen. Zij werd in de jaren 50 door de bij de KRO bekende omroepster Mia Smelt, als liefhebster van kuikens verklaard. Dat kwam zo: deze geliefde radio omroepster draaide verzoekplaatjes van luisteraars en vertelde daarbij iets meer uit de brieven van luisteraars. In dit geval las zij met moeite de brief van mijn moeder voor die iets van Mozart had aangevraagd. Moeder had ook over de hobby van mijn zus Jeanne geschreven: Jeanne was een verwoed ‘knikkeraar’, stond er. Maar Mia Smelt had dat vertaald in ‘kuikens’….De verspreking leidde in huize Kriele tot grote hilariteit en werd vaak aan de buren of familie door verteld.
Van dieren zal ik maar kort opsommen: een hamstertje die ik kocht bij ’de Dikke Natuur’, zoals wij de winkelier van de dierenwinkel op het eind van de Orthenstraat noemden. Maar ook eens een muis. Maar die niet werd geaccepteerd. Evenals een kuikentje dat ik voor een kwartje op Paasmaandag bij rond trekkende verkopers had gekocht. Dat beest werd met de werkster, zoals wij toen nog een huishoudelijke hulp noemden, mee gegeven.
.......................
Spelend met een hondje op de stoep voor Orthenseweg 40,.
Paultje Kriele links danPeter em dan Jeanne Kriele.
Rechts Thea Vriens van nummer 30.

foto © 1948.

Het meest kwamen  kauwen in beeld die ik soms een paar jaar, maar ook slechts een paar maanden heb kunnen houden. De eerste haalde ik in juni uit een van de tientallen nesten op de spoorbrug bij Hedel. Een gevaarlijk karwei. Maar niemand wist dat ik dat deed. Je moest wel op letten dat een fanatieke Hedelse veldwachter jou niet in de gaten kreeg. Het meest teleurstellende in die tijd- de jaren 60 - was dat een van mijn kauwen door de poes van de buren werd beet genomen. Ik schrok me rot toen ik met de bromfiets uit school thuis kwam en daar mijn maatje, onthoofd voor zijn kooi zag liggen. Als je vaak en soms veel dieren houdt dan hoort het dood gaan en begraven in de tuin van een vogel of kauw bij jouw hobby…. Het is effe slikken, maar ik kon er goed mee omgaan.
Paul op de dag van zijn plechtige communie met een tamme kauw op de arm en de hamster in zijn kooi.  fot0 © 21 juli 1957.

In mijn lyceumtijd kwam ik als een van de eerste met een brommer naar  school. In april dat jaar ]1961] was ik zestien geworden. Het was een Berini, een oud geval. Maar hij reed voortreffelijk. Ook omdat Henk Besselink, een vriendje van mij, iets aan de carburateur wist te prutsen.
Nog aparter was dat deze brommer uit Utrecht kwam waar oom Niek  dierenarts was en afstand had genomen van zijn brommer. Zijn praktijk omvatte met name  veeboeren.  Voor bezoeken moest hij daarvoor vaak door de provincie Utrecht crossen. Goed en wel, de Berini werd per Van Gend & Loos thuis bezorgd. Ik was ontzettend blij en ging meteen bij de winkelier in de Jan Heinsstraat een geel plaatje kopen. Een verplichting die op het spatbord van het voorwiel moest worden gemonteerd. Bij hem liet ik aanvankelijk de reparaties doen.  Maar het om de zoveel maanden schoonmaken van het motorwerk deden Henk en ik voortaan zelf.
Dierenkliniek Utrecht, Tegenwoordig Universitair Ziekenhuis Utrecht.
foto © 1961.

Ome Niek zal ik nooit vergeten omdat hij mij ook herinnert aan de ‘Dierenkliniek  Utrecht’ [tegenwoordig: Universitair Ziekenhuis Utrecht], waar hij dus werkzaam was. Op een van onze vakanties mochten mijn broer Peter en ik een paar dagen bij hem en zijn vrouw komen logeren. Het was Pasen 1961. Op een van de uitstapjes stond een bezoek aan de kliniek. Daar werden we wat vrij gelaten om rond te kijken. Op een gegeven moment stapte ik de ziekenzaal binnen, waar een koe stond, vast gebonden tussen vier houten palen. En er om heen keken enkele mannen in doktersjas toe. Het beest werd  behandeld aan ontstoken uiers. Die werden op dat moment door een van de dokters in opleiding schoon gespoten  Op een gegeven moment werd mij die slang in mijn handen gedrukt. Hij gebaarde mij dat karwei voort te  zetten. Ik was sowieso niet bang en vond het best spannend. Daarna werd de zieke koe van binnen na gekeken op mogelijk kwaad aardige poliepen. Toen was ik ook weer aan de beurt om mijn hand in de kont van die koe te draaien. Onvergetelijk. Een bijzonder moment alsof ik deel genoot was van de opleiding dierenarts. Ik was amper 16 jaar.
© pk, 18112026.
 

Terug naar boven